Bayram… Bugün gökyüzünün yıldızlarla yeniden konuştuğu, kuşların başka bir sevinçle öttüğü, şelalelerin çağlayışına rahmetin karıştığı gündür. Yaprakların ürperişi, sabah rüzgârlarının tenimize değen ince serinliği, çiğ taneleriyle raksa duran gün ışıkları… Hepsi bugün başka bir mânâya bürünür. Çünkü bugün bayramdır. Yalnızca takvimde bir gün değil; insan ruhunun yeniden dirilişini haber veren kutlu bir fecir, zamanın içine açılmış ilahî bir menfezdir…

Bayramlar, her yıl iki kez gelip insanlığı yorgun zamanlardan alır; onu unuttuğu hakikatin kıyısına taşır. Rayından çıkmış hayatın gürültüsü içinde kaybettiğimiz uhuvveti, merhameti, esenliği ve sevinci yeniden hatırlatır bize… İnsanlar bugün bir çocuk gibi şenlenir; sanki kalpler yeniden doğmuş, ruhlar uzun bir gurbetten sonra kendi evine dönmüştür.

Bugün yalnız hayatın değil, imanın da tadı yenilenir. Ruhumuzdaki değişim, yüzlerimize ve libaslarımıza kadar akseder. Kul olmanın şerefiyle yükselen gönüller, Hakk’a yakınlığın o serin zirvelerinden geriye bakar; yürüdüğü yolları temaşa eder. Ve insan, kaderine bile tebessüm edecek bir huzurun içine girer. Öyle ki gözler şükürle açılıp kapanır, duygular bahar dalları gibi yeniden yeşerir…

Evler, sokaklar, minareler, dağlar ve taşlar teşrik tekbirleriyle titrer bugün. Semaya yükselen tekbir sadâları yalnız şehirleri değil, insanın içindeki karanlık boşlukları da doldurur. Her yanda aynı nida yankılanır:

Allahu ekber, Allahu ekber…
Lâ ilâhe illallahu vallahu ekber…
Allahu ekber ve lillâhi’l-hamd…

Bugün dünya “çok kültürlülük” adına nice söylemler üretirken, aynı anda büyük bir ruh karmaşasının içinde savruluyor. İnsanlık birbirine yaklaşırken kalpler birbirinden uzaklaşıyor; bilgi çoğalırken hikmet eksiliyor; iletişim artarken ruhlar daha da yalnızlaşıyor. Oysa bayramlar, çağın işitmek istemediği kadim bir hakikati yeniden hatırlatır: İnsan ancak kardeşlikle tamamlanır; hakikat olmadan huzur, merhamet olmadan medeniyet kurulmaz…

Bayram, yalnızca sevinç değil; aynı zamanda mazlumların safında yürüyen büyük bir vicdan çağrısıdır. Her coğrafyada zulme uğrayanların, ölüm ve zorbalık karşısında ayağa kalkışıdır. Bayramlar, ümmete en karanlık anlarda bile muştuyu fısıldayan ilahî bir davettir. Çünkü hakikat bazen bir çocuğun tebessümünde, bazen bir annenin duasında, bazen de mazlum bir halkın direnişinde yeniden doğar…

Bugün insanlığın her zamankinden daha fazla bayrama ihtiyacı var. Çünkü bilgiyle dolu ama hikmetten mahrum, birbirine bağlı ama ruhen çökmüş bir çağda yaşıyoruz. İnsan modern dünyanın içinde büyüdükçe küçülüyor; eşyayı çoğaltırken mânâyı kaybediyor…

Öyleyse bayramlar bize yeniden basiret versin. Yalanın ve sahte parıltıların karşısında hakikati görebilecek bir göz… Zulüm karşısında susmayacak bir vicdan… Dünyanın bütün ihtişamı önünde eğilmeyecek bir iman… Ve dağılmış insanlığı yeniden kardeşlik sofrasında buluşturacak bir merhamet…

Bayramınız mübarek olsun…