“İnsanların kendi elleriyle yaptıkları yüzünden karada ve denizde bozulma ortaya çıktı.”
— Rûm Suresi, 30/41

Nuh’un gemisi kuruluyor.

Fakat bu kez soru “Yağmur ne zaman yağacak?” değil.

“Tufan geldiğinde kim hazırlıklı olacak?”

Çünkü tarih bize şunu gösteriyor:

Tufan başladığında gemi yapılmaz.

Gemi, henüz herkes “bir şey olmaz” derken yapılır.

Bu kez gökyüzünde bulutları, yeryüzünde yağmuru beklemiyoruz. Tufanın işaretleri çok daha sessiz geliyor.

Antalya’da başlayan COP31’de dünyanın dört bir yanından liderler iklim krizini konuşuyor. Aynı masada savaşların enerji güvenliğine etkisi, artan enerji ihtiyacı ve yapay zekânın geleceği de tartışılıyor. Dünya Meteoroloji Örgütü ise 2015-2026 döneminin kayıtlardaki en sıcak 12 yıl olma yolunda olduğunu söylüyor.

Bir tarafta iklim.

Bir tarafta savaş.

Bir tarafta enerji.

Diğer tarafta yapay zekâ…

Ve bütün bunların ortasında insan.

İstanbul’da birkaç gün önce düzenlenen TRT World Forum’un ana başlığı da aslında yaşadığımız dönemin fotoğrafını çekiyordu: “Merkezsiz Dünya: Kurallar Geçersiz Kaldığında Kim Liderlik Eder?” Forumda yapay zekâdan enerji krizine, uluslararası hukuktan değişen güç dengelerine kadar geleceğin dünyasını şekillendirecek başlıklar masaya yatırıldı.

Bütün bunları yan yana koyduğunuzda insanın aklına ister istemez Nuh’un gemisi geliyor.

Çünkü Nuh’un hikâyesinde asıl mesele yalnızca bir geminin yapılması değildi.

Asıl mesele, herkes hayatına devam ederken birilerinin yaklaşan tufanı fark etmiş olmasıydı.

Bugün de dünya bir şeylere hazırlanıyor.

Ülkeler enerji kaynaklarını güvence altına almaya çalışıyor.

Şirketler yapay zekâ çağında yerini sağlamlaştırıyor.

Devletler yeni güç dengelerine göre pozisyon alıyor.

Dünya, iklim değişikliğinin sonuçlarına karşı şehirlerini ve ekonomilerini yeniden düşünmeye çalışıyor.

Kısacası herkes kendi gemisini kuruyor.

Peki biz?

Biz hâlâ geminin yapılacağına inanıp inanmayacağımızı tartışıyoruz.

Belki de çağımızın en büyük yanılgısı burada.

Tufanı yalnızca gökten gelecek bir felaket sanıyoruz.

Oysa bazen tufan, bir düzenin sessizce sona ermesidir.

Bir mesleğin yok olmasıdır.
Ekonomik sistemin değişmesidir.

Enerji değerinin değişmesidir.

Bir ülkenin gücünü kaybetmesi, başka bir ülkenin yükselmesidir.

Ve belki de en önemlisi, insanın kendi kurduğu teknolojinin karşısında kendisine yeni bir yer aramak zorunda kalmasıdır.