Hz. Muhammed (s.a.s.) şöyle buyurmuştur:

“Ümmetim 73 fırkaya (gruba) ayrılacak. Bunlardan biri hariç hepsi ateştedir.”

Sahabeler, “O kurtulan fırka kimlerdir?” diye sorduklarında, Peygamberimiz (s.a.s.) şöyle cevap vermiştir:

“Benim ve ashabımın üzerinde olduğu yolda gidenlerdir.”

Peki bugün biz neredeyiz?

Fetva hatları var. Fetvacılar var. Herkes kendince hoca, herkes bir şekilde fetva verme ilmine sahip…

Peki günah nedir, haram nedir?
Bu ikisinin arasındaki fark nedir?

Cemaatler, topluluklar… Hepsi kendince bir inanışın içinde. Peki bu cemaatler neye göre hüküm veriyor, neye göre ilerliyor?

Kur’an-ı Kerim’e ve sünnet-i seniyyeye ne kadar riayet ediliyor?

Hani beş farz vardı?
Ne oldu?

Kim kimin inancını takip etsin?

Bir cemaate bağlı olmamak bizi dinden çıkarır mı?

Paralar neden toplanıp yurt dışlarına gider? Dinimiz bize önce en yakınımızdan başlamayı, sonra adım adım ilerlemeyi buyurmuyor mu?

Anlaşamadığınız Bedir mi?
Hangi günahı çok yapıyorsunuz da bu kadar günahı yumuşatıyorsunuz?

Hak, hukuk, inanç…
Neye göre şekilleniyor? Kime göre?

Peki bir cemaate bağlı olmayan ya da herhangi bir cemaat mensubu olmayan ne oluyor?

Dinsiz mi?

Sorular… Sorular…

Bitmiyor bu sorular.

Eskilerin bir lafı vardır:

“Hocanın dediğini yap, yaptığını yapma.”

Çünkü o da nefsi olan bir kuldur. Bunu unutmamak gerekir.

Peki ya sömürülen dini duygular?

Sömürülen inançlar, değerler, insanların Allah’a olan sevgisi…

Bunlar günah değil mi?

Biz şimdi neyiz?

Günahkâr mı, günahsız mı?

Peki sevgili Peygamberimizin “ümmetim” dediği kim?

Hangi cemaat?
Hangi topluluk?
Kim biz?

Biz kimi örnek alacağız?

Peygamberimizi mi, yoksa bizim gibi aciz kulları mı?

Allah ile olan muhabbetimizi kime göre şekillendiriyoruz?

Ya da kimin sözüyle şekillendireceğiz?

Kafalar karıştı…

Hem de çok karıştı.

Ey Cemaat-i Müslimin, nasılsınız?

Bir şeyi unutmayınız:

Sizden büyük ALLAH var.

Ve O, kimin ne yaptığını, ne söylediğini, neyi niyet ettiğini herkesten iyi bilir.

Belki de artık birbirimizi değil, önce kendimizi sorgulamanın zamanıdır.

Çünkü din birilerinin malı değildir.

Din ALLAH’ındır.

Ve hesap günü de kulun, yine ALLAH’ın huzurundadır.