Bazı hesaplar mahkemelerde kapanır.

Bazı cezalar infaz edilince biter.

Ama öyle bir hesap vardır ki ne zaman aşımına uğrar ne de dosyası kapanır.

İşte kul hakkı, o hesaptır.

Düne kadar alkış tuttuklarınız, bugün suçlu oldu. Dün yere göğe sığdıramadıklarınızı bugün yerin dibine sokuyorsunuz.

İnsan sormadan edemiyor…

Bunca yıl hiç mi aklınıza gelmedi? Hiç mi “Bu doğru mu?” demediniz? Yoksa pişmanlık dediğiniz şey sadece yakalanınca mı başlıyor?

Toplanan paralar ne olacak? Yetimin, öksüzün, garibanın hakkı ne olacak? O umutlarla yapılan yardımların hesabını kim verecek?

Yıllarca sağcı, solcu diyerek insanları birbirine kırdırdınız. Canlar gitti, ocaklar söndü. Yetmedi…

Şimdi de insanların vicdanına uzandınız. Yardım diye emanet edilenlere el uzattınız.

Ne kazandınız?

Bir ömür yetecek kadar servetiniz olsa ne olur? O hakkı yiyerek gerçekten huzur bulabildiniz mi?

Bir de çıkıp iyi niyetten bahsediyorsunuz…

Hangi iyi niyet?

En acısı da, gerçekten işini hakkıyla yapan vakıf ve dernekleri de töhmet altında bırakmanız oldu. Sizin yüzünüzden insanların güveni sarsıldı.

Ama şunu unutmayın…

Halkımız sizin sandığınız kadar saf değil. Üç beş kişinin yaptıkları yüzünden gerçek ihtiyaç sahiplerine uzanan yardım elini kesmeyecektir.

Peki ya size?

Ne olacak…

Kul hakkı, mahkemeden beraat etmekle ya da birkaç yıl ceza çekmekle bitmeyecek.

Alkış bitecek.

Makam bitecek.

Servet bitecek.

Ama kul hakkı bitmeyecek.

Çünkü o hesabı hiçbir mahkeme kapatamaz.

İnsan, dünyada herkesi kandırabilir. Kanunlardan da kaçabilir. Ama vicdanından ve Allah’ın adaletinden kaçamaz.

Er ya da geç herkes, kazandığının değil; yediği kul hakkının hesabını verecek.

Unutmayın…

Kötü niyetle iyilik olmaz. Kul hakkıyla kurulan hiçbir düzenin sonu hayır olmadı, olmayacak.

İnsanların hafızasında makamlarınız değil, bıraktığınız izler kalacak.

Çünkü bazı insanlar kazandıklarıyla değil, geride bıraktıklarıyla anılır yani temiz bir hikayeyle.

Vicdanını kaybedenlerin hikâyesi ise hiçbir zaman hayırla yazılmaz.