Monoteist dinlerin ilki olarak kabul edilen Yahudilikte de Hristiyanlık ve İslamiyette olduğu gibi ahiret inancı vardır. İsrailiyatta öldükten sonraki yaşam için שאול-Şeol (Ölüler Diyarı), עולם הבא-Olam Haba (Öteki Alem), עולם הזה-Olam Haze (Bu Alem), גן עדן-Gan Eden (Cennet), גיהנום-Gehinnom (Cehennem) kavramları yer alır.

Tora (Tevrat)’da ölüm sonrası hayat açık olarak geçmese de ima edilir. Tesniye kitabının 31. bap 16. pasukunda (ayet) Moşe (Hz. Musa)’nin ölümü ve atalarıyla birlikte uyuyacağından söz edilir. Ahiret hayatından Tanah’ta (1) daha açık bahsedilir. Tanah’ın Hezekiel bölümünde “Ey kavmim sizi İsrail toprağına getireceğim ve sizi kabirlerinizden çıkardığım zaman bileceksiniz ki ben Rabb’im. Ve içinize ruhumu (ruah) koyacağım ve dirileceksiniz…”(37:12-14) şeklinde daha açık ifadeler yer alır.

Yahudi mezhepleri arasında ahiret inancıyla ilgili yorum farklılıkları vardır. Kimi mezhepler bedenin, kimi mezhepler ise ruhun dirileceğini düşünür. Dirilişe inanmayan mezhepler de vardır. Eski Yahudi mezheplerinden Samiriler’de öldükten sonra diriliş inancı vardır. M.Ö. 2.-M.S.1. yüzyılları arasında yaşamış olan ve Kudüs’te bulunan Ölü Deniz Elyazmaları’nı yazdığına inanılan Esseniler ruhun ölümsüzlüğüne inanır. Aristokrat bir sınıfın meydana getirdiği Sadukiler ruhun ölümsüzlüğüne inanmaz.

Ferisilere göre, bütün ruhlar ölümsüzdür, ama sadece salihlerin ruhu öldükten sonra yeni bir bedene geçer. Reformist Yahudilikte de ruhun ölümsüzlüğüne inanılır. Ortodoks Yahudiler öldükten sonra dirilişe inanır. Yahudi mistisizmi Kabala’ya göre ise durum biraz farklıdır. Öldükten sonra insanın günahına göre başka bir bedende dünyaya tekrar geleceğine yönelik bir düşünce hakimdir. Günahsız ise cennetteki yerini alır. Bu konu hakkında daha detaylı bilgi almak isteyenler İsmail Taşpınar’ın “Duvarın Öteki Yüzü, Yahudi Kaynaklarına göre Yahudilik’te Ahiret İnancı” kitabına da bakabilirler.

(1) Yahudiliğin kutsal kitabı olan Tanakh (תנ"ך); Tora (תורה-Tevrat), Neviim (נביאים-Peygamberler) ve Ketuvim (כתובים-Yazılar) bölümlerinin baş harflerinin bir araya gelmesiyle isimlendirilmiştir. İbranice’de Kaf/K (כ) harfi kelimenin sonuna geldiğinde Khaf/kh (ך) sesine dönüşmektedir.