Geçip giden zamana göz yummak mı gerekir,
yoksa onunla birlikte yürümeyi öğrenmek mi?

Zaman bizden izin almadan akıyor. Çocuklarımız büyüyor, dostlarımız birer birer aramızdan ayrılıyor. Aynaya baktığımızda her geçen gün biraz daha değişen yüzümüz, belki de bizi en çok şaşırtan gerçek oluyor.

Oysa zamanın akışına direnmek yerine, onunla dost olmayı öğrenmek gerek. Bırakalım aksın zaman, bırakalım yüzümüzdeki çizgiler bize yaşadığımız anların hikâyesini anlatsın.

Çünkü hâlâ geç değil… Yanımızda bizimle mutlu olanlara sımsıkı sarılmak, sevdiklerimizin kıymetini bilmek için geç değil.

Biz, acılarımızla, gözyaşlarımızla, beyazlayan saçlarımızla ve aramızdan ayrılan dostlarımızın anılarıyla her gün yeniden başlıyoruz hayata.

Ve belki de en güzeli, hayatın bütün bu acı ve sevinçleriyle bize fısıldadığı tek gerçeği hatırlamak:
Bugün, bir daha asla geri gelmeyecek.
O yüzden şimdi, tam da bu an, hayatımızın en değerli zamanı.