Bu ülkede acılar genelde ikiye ayrılır:
Henüz sıcak olanlar ve unutulması beklenenler.
Yeni doğmuş bir bebeğin annesinden ayrıldığı an,
19 yaşında bir gencin şehit düştüğü gün,
Depremde çocuğuna sarılarak hayatta kalan bir annenin geceleri…
Hepsi önce manşet olur, sonra başlık küçülür, ardından sessizliğe bırakılır.
Biz buna “hayat devam ediyor” deriz.
Oysa bazı acılar için bu cümle fazla hafiftir.
Kimse yeni doğmuş bir bebeğin kokusunu annesinden söküp atamaz.
Kimse 19 yaşında toprağa verilen bir gencin yokluğunu o evden silemez.
Kimse enkazdan sağ çıkan bir annenin, yaşadığı için duyduğu suçluluğu yok sayamaz.
Ama biz çoğu zaman şunu yapıyoruz:
Bakıyoruz…
İç geçiriyoruz…
Sonra kanal değiştiriyoruz.
Unutmak konforludur.
Hatırlamak ise sorumluluk ister.
Bugün ne yazacağımı düşünürken yaşadığım tereddüt, konu bulamamaktan değil; fazla şey hatırlamaktan kaynaklandı.
Depremzedeler, masum bebekler, şehitler, umut hakkı…
Hepsi ayrı başlıklar gibi duruyor ama aynı yerde düğümleniyor:
Vicdanın sessizce geri çekildiği yerde.
Bir toplumun sertleşmesi gürültüyle olmaz.
Sessizlikle olur.
“Artık konuşmayalım” denilen her an, biraz daha normalleşir her şey.
Oysa bazı konular konuşulmadıkça büyür.
Bazı acılar dile gelmedikçe ağırlaşır.
Biz ne yapıyoruz?
Bir diziye sığınıyoruz.
Bir sonraki gündemi bekliyoruz.
Okumamayı, yazmamayı, empatiyi ertelemeyi seçiyoruz.
Sonra da “neden bu kadar yorulduk, neden bu kadar uzaklaştık?” diye soruyoruz.
Gazetecilik bazen yeni bilgi vermek değil, unutulmaması gerekeni hatırlatmaktır.
Bu bir taraf meselesi değil, bir insanlık refleksi.
Çünkü bir gün bebeklerin kokusu, annelerin sessizliği, genç yaşta yarım kalan hayatlar bize sıradan gelirse;
işte o gün gerçekten büyük bir kayıp yaşarız.
Ve o kayıp, hiçbir ekranda telafi olmaz.