Bir reklam izledik.
Ortalık karıştı.
Ne vardı reklamda?
Bir ev… biraz tüy… biraz mama kırıntısı…
Bir de o evde yaşayan birine “kızım” diyen bir insan.
Yani öyle büyük bir şey bekliyorsanız söyleyeyim:
Hayır, kimse kimseyi mirastan men etmedi.
Sadece bir kedi sevildi.
Ama belli ki bu bile fazla geldi.
Çünkü artık yeni bir hassasiyet türü var:
Sevilmeye karşı alerji.
Toza alerji olur, polene olur…
Ama sevgiye alerji?
İşte onu da gördük, çok şükür listemiz tamamlandı.
Evcil hayvanı olanlar bilir…
O eve ilk giren şey bir “hayvan”dır, doğru.
Ama sonra işler değişir.
Bir bakmışsın koltuğun en güzel yeri onun,
yastığın yarısı onun,
kalbinin tamamı onun.
Sonra dilin alışır:
“Gel kızım…”
“Ne yaptın oğlum…”
Dışarıdan bakan biri için garip olabilir.
Ama dışarıdan bakan biri zaten o bağın içinde değildir.
Zaten mesele de bu değil mi?
İçinde olmadığın bir duyguyu yargılamak…
Reklama dönersek…
Bir süpürge markası çıkmış, diyor ki:
“Evde tüy var, kırıntı var… biz toplarız.”
Gayet dürüst.
Yalan yok, abartı yok.
Ama birileri dedi ki:
“Oradaki ‘kızım’ lafı fazla samimi.”
Peki ne diyelimdi?
“Sayın evcil organizma, lütfen mamayı dökmeden tüketir misiniz?”
Şimdi ciddi bir şey söyleyeceğim:
Sevgi, kimden izin alınarak yaşanan bir duygu değildir.
Ve kimse, başkasının sevgisine “fazla” diyemez.
Bir insan hayvanını seviyorsa…
Bu, kimsenin hayatından bir şey eksiltmez.
Ama belli ki bazıları için problem tam da bu:
Eksiltmeyen bir şeye bile tahammül edememek.
Bakın açık konuşayım:
Bu ülkede insanlar birbirine bağırıyor, kırıyor, hatta zarar veriyor…
Ama biz oturmuş
“kediye kızım denir mi?”
bunu tartışıyoruz.
İnsan biraz durup düşünmez mi?
Ben kendimi bildim bileli evimdeki hayvana “yavrum” dedim.
Bundan sonra da demeye devam edeceğim.
İsteyen güler, isteyen eleştirir…
Ama kimse bana sevgimin dozunu ayarlamayı öğretemez.
Çünkü mesele şu:
Sevgi büyüdükçe dünya daralmaz.
Aksine… biraz daha yaşanır hale gelir.
Ve eğer bir gün
bir süpürge reklamı bile sizi rahatsız ediyorsa…
Belki de sorun yerdeki tüy değildir.
İçinizdeki boşluktur.