Tabii ki Kadınlar Günü için
yazacağım yazı çok farklıydı.
Ama yine bütün bildiklerimi unutturacak bir gündemin içinde buldum kendimi.
Bir kadın yine iyi niyetiyle sınandı.
O bir öğretmendi.
O bir anneydi.
O bir evlattı.
Ve en gerçek haliyle bir kadındı.
Öğretmen olabilmek için kim bilir ne zorluklardan geçti.
Yıllarca okudu, emek verdi, hayaller kurdu.
Belki o akşam eve gidip en yakın dostlarıyla telefonda konuşacaktı.
Belki çocuğuna sarılıp huzurla uyuyacaktı.
Ama bilinç dışı, çirkin bir zihniyet
masum bir öğretmenin günahına girdi.
Yıllardır söylüyoruz.
Okullarda şiddet var dedik.
Öğrenciler vahşi bir öfkeyle davranıyor dedik.
Çocuklar neden bu kadar saldırgan dedik.
Ama sonuç ne oldu?
Çığ gibi büyüyen bu felaketi kimse görmek istemedi.
Ben okulda yaşanan şiddete dikkat çekmeye çalıştıkça
okul koridorlarında yalnız kalmış bir anne gibi hissettim kendimi.
Ve bugün bu yazıyı yazarken
sadece bir gazeteci olarak değil,
bir anne olarak da vicdanım sızlıyor.
Çünkü biliyorum ki
şiddetin büyüdüğü bir yerde
sadece öğretmenler değil,
geleceğimiz de yaralanıyor.
Bugün bir öğretmeni,
bir kadını,
bir evladı kaybettik.
Fatma Nur Çelik…
Adın sadece bir haber başlığı olmayacak.
Bu ülkenin vicdanında bir soru olarak kalacaksın.
Sana veda ederken içimizde tek bir dilek var:
Bir daha hiçbir öğretmen,
bir daha hiçbir kadın
iyi niyetiyle sınanmasın.
Ruhun huzur bulsun öğretmenim.